Exit Calatrava's Koperen Campus

"Je zult wel blij zijn", zei een oud-lid van DWARS Maastricht met wie ik nog actie heb gevoerd tegen de Koperen Campus, "nu het allemaal niet doorgaat". Groot nieuws deze week, wat er al langer aan zat te komen: Woningbouwcorporatie Servatius legt de bouw van de Koperen Campus definitief stil. Ben ik blij? Nou nee, niet echt....

De kosten van de bouw van het complex waren zodanig uit de hand aan het lopen dat het bedrijfsmatig verstandiger was om de bouw van dit loodzware luchtkasteel stil te leggen. Servatius leidt sowieso € 60 miljoen verlies, aan gemaakte kosten en aan te verwachten claims. De kosten waren al naar € 200 miljoen gestegen en de verwachting was dat dit verder zou stijgen naar € 240 miljoen. Een financieel probleem van SS Rotterdam-achtige proporties dus. Niet voor niets heeft de minister van VROM bij Servatius dan ook net als bij de Rotterdamse Stichting Woonbron een externe toezichthouder aangesteld.

Het plan van Servatius voor de Koperen Campus stamt grof genomen uit dezelfde periode als de plannen van Servatius om woningen te bouwen in de provincie Luik. Corporaties moesten groot denken, buiten de lijntjes van de sociale woningbouw. Daar valt immers niets mee te verdienen. Als grootste kartrekker van deze - zoals achteraf blijkt - molensteen om de nek gold destijds Leks Verzijlbergh. Het droop er wat mij betreft vanaf dat PvdA-man Verzijlbergh graag de boeken in wilde gaan als een visionair die Maastricht 'een Calatrava' had geschonken. Aan de bezwaren die kleefden aan de Koperen Campus ging Verzijlbergh volledig voorbij. Dat de benodigde 175 ton koper een enorme schade oplevert voor het milieu, zowel daar waar het uit de kopermijnen komt, als rondom de Koperen Campus zelf, interesseerde hem niets. Hij deed niet aan "GroenLinkse symboolpolitiek", zo verklaarde hij tegenover het Maastrichtse huis-aan-huisblad De Ster. Ik vraag me af voor welke politiek zijn milieuvervuilende en geldverkwistende beleid dan wel symbool staat.

Ondertussen probeert Calatrava zijn handen in onschuld te wassen. Mij treft geen blaam en als Servatius mijn naam niet zuivert, span ik een proces tegen ze aan, zo heeft hij vandaag verklaard in De Limburger. Natuurlijk heeft Servatius grove fouten gemaakt door zo'n duur project op te zetten voor een weinig kapitaalkrachtige doelgroep (o.a. een x-aantal studentenkamers). Maar als je überhaupt een gebouw bedenkt waar zoveel (niet gecoate, dus groene) koper voor nodig is, dan valt dat met geen groene zeep meer schoon te wassen! Dan ben je wat mij betreft sowieso een milieucrimineel.

Om nu terug te komen op mijn eerste reactie: ben ik nu blij? Nee, niet dus. Want wie wordt hier nu de dupe van? Juist, die mensen voor wie de woningbouwcorporatie er eigenlijk is: de mensen in de sociale woningbouw. Die € 60 miljoen die sowieso verloren zijn, kunnen nu niet in betere, energiezuinigere en toekomstbestendigere woningen geïnvesteerd worden voor mensen die dergelijke investeringen niet zelf kunnen doen. Het geld kan ook niet geïnvesteerd worden in leefbaardere buurten. Het geld kan kortom niet meer geïnvesteerd worden in die taken waar een woningbouwcorporatie in wezen bestaat. En dan is het nog maar de vraag hoe Servatius hier door komt. De bewoners van de sociale woningbouw zijn de ware verliezers in dit verhaal. En die campus komt er dus ook niet. Het is te hopen dat een tenminste klein deel van de verloren € 60 miljoen op de verantwoordelijke (ex-)beleidsmakers bij Servatius verhaald kan worden.